- Que che suxire a Virxe da Mercé, patroa de Barcelona, pero tamén das prisións, dos cativos e dos Mercedarios?
- Catívame a mirada da Virxe da Mercé no seu camerino de Barcelona. Se puidese, tráioma para A Mercé da Antiga da cal son o cura párroco. Bo, Mercé significa "misericordia" e esta palabra, na miña opinión, está unida coas palabras AMOR E LIBERDADE, que en linguaxe mercedario sinalan aquela misericordia entrañable do Fillo de Deus pola humanidade enteira.
É o seu amor, sen dúbida, a causa da nosa liberación. Misericordia é unha palabra rica que significa ter un corazón co pobre, co necesitado, co cativo de hoxe. María, neste contexto, suxíreme unha mirada ao Evanxeo, a descubrir a Cristo no rostro de cada irmán cativo (Mateo 25, 31-41).
Eu véxoo en cada mozo necesitado de transcendencia, de respostas, de amor redentor. Cando vou ás prisións, non vou porque me dean mágoa, senón porque me chaman ao amor. Así o entendeu San Pedro Nolasco en 1203. Visita e redención é compartir o cativerio, é comunicar o amor de Deus e iso é romper cadeas.
Á hora de compor, que elementos marcan a diferenza, se a hai, con outros compositores de rap máis convencionais? - O meu rap, se o podo chamar así, é un vehículo de expresión que busca propor no mundo novo unha mensaxe de liberdade. Creo que é unha diferenza abismal. Os compositores de rap convencional, como os chamas, non buscan iso. Buscan vender, están no mercado ao servizo dun sistema de antivalores que ofrece camiños falsos de felicidade. Só hai que deterse nos vídeo clips para que che quede claro. Non é cousa miña, é do que eles falan. Eu falo de Deus, do que fixo comigo na miña vida, na miña historia, e pásoma ben dando a coñecer un Cristo rapero.
-Pódese facer un bo rap sen alterar demasiado as neuronas dos mozos? - Hai moitas formas de facer rap, pódese combinar con todo. Así o fago eu, diferente, alegre, con clase, como ten que ser. O rap cristián é para pasarllo ben, para escoitar, para bailar, para rirse un pouco e para estar con Deus, que é o mais importante. Deus e mocidade son sinónimos de felicidade.
Que reacción adoita provocar a túa música e a túa mensaxe, se o comparamos cun concerto máis "heavy"? A reacción dos mozos é que comigo lla pasan superbien. Os mozos de Sigüenza, no Multifestival David de 2002, pódencho dicir. Non teñen nada que envexar. Eu teño heavy-rap e saltan, brincan, gritan; é fenomenal, como din eles.
- Coa experiencia acumulada e dados os tempos que corren, consideras que a túa elección de enviar unha mensaxe evanxelizadora a través do rap é ir ao contraxeito? Contracorriente non, desde o punto de vista de que estamos innovando e creando un xénero inexistente no mundo cristián e sobre todo católico: "rap-cristián". É actualizar o evanxeo. O Papa XOÁN PAULO II pedíunolo a todos os cristiáns do mundo cando dixo: "nova evangelización, nova nos seus métodos, no seu ardor, nas súas expresións" (Haití 1983). Agora, se así fóra, que o meu rap sexa catalogado como ir contracorriente, eu opino que iso non quere dicir que sexa malo, que sempre que fas algo novo é ir contracorriente. Iso non é malo, iso é bo. Os salmóns van toda a vida contracorriente e iso suponlles a preservación da especie. Alguén o ten que facer, a vida dos santos fala diso, eles fixérono e alí esta a súa obra.
- Que futuro ten a música de inspiración católica, a ambos os dous lados do Atlántico, nunha sociedade na que a transgresión, o culto ao corpo, a competitividade e o ´´divos diñeiro´´ exercen unha influencia importantísima sobre os mozos? - É un vento fresco que sopra para animar, devolver a fe e consolidar a esperanza. Os mozos queren respostas. A música de inspiración católica, como a chamas, é unha resposta xenerosa ao don da Palabra, que desexa alcanzar a todo home que queira atopar un oasis no deserto desta vida sen sentido, dentro desta "cultura de morte", di XOÁN PAULO II na Evangelium Vitae.
- Na túa opinión, que elementos tenden a esclavizar máis á mocidade? - Creo que é esa falsidade oculta que somete as vontades débiles da mocidade de hoxe. Mira os vídeos de rap e darasme a razón. Unha idolatría ao diñeiro, á droga, ás mulleres, ás armas de fogo, roubar, golpear e matar... En fin, pero ese é o teu mundo e tes que achegar algo diferente que valla a pena. A música é unha canle. Eles úsano e eu tamén; o meu non é competir, senón ofrecer unha proposta nova, unha iniciativa de liberación.
- Que significa para ti a liberación? - É un proceso. A nosa vida é un camiño cara á liberdade dos fillos de Deus. Sempre se sementa neste campo a base de conquistas, de avances, de logros e sobre todo de non desanimarse. O pobo de Israel foi libre non cando cruzou o mar, senón desde que oíu unha voz que lle dixo VEN e lanzouse.
- Que pensas da Nova Evangelización proposta polo Papa? - É a base na que se apoia o noso traballo en Producións da Raíz, no Multifestival David en moitas partes do mundo, no meu caso (en Guatemala) e non poucas iniciativas que xorden de evangelizar a través da música e doutros campos nos que a Igrexa outrora foi pioneira e agora necesita novo empuxe. Fóra de propostas, para a miña o Papa XOÁN PAULO II é a miña inspiración; é máis, debo a miña vocación á súa presenza na Igrexa, entre outras.
-Incluirías ao rap na súa innovadora proposición? - Pois claro. Sen dubidalo, é o que fago.
- Que posibilidades ten o cristianismo de adaptarse aos novos tempos? - Falando de posibilidades: se as ten, ten que aproveitalas; se non as ten, hai que buscalas. Ou camiña cos tempos (actualización / o "agiornamiento" de XOÁN XXIII / Concilio Vaticano II) ou queda no tempo (peza de museo). Vivir ou morrer. -
E-Cristians e outras asociacións de Barcelona redactaron un documento chamado Pacto pola Vida e a Dignidade. Entre outras propostas, inclúe a de levar a cabo unha auténtica reinserción nas prisións. Ata que punto a prisión cobre unha función de reinserción? Que situación estase vivindo en Latinoamérica, segundo a túa perspectiva, con respecto a este tema? Moita pregunta. O que mellor cha pode responder é o P. José Sesma León, un mercedario que dedicou toda a súa vida a ese aspecto, como director do Secretariado Nacional de Pastoral Penal. Eu humildemente dígoche: ben pola proposta, o meu tamén o é. En Latinoamérica é outro rolo. Ser preso, caer no cárcere, é toda unha desgraza comparable con entrar no inferno. O cárcere é o lado escuro da inxustiza imperante. Os últimos acontecementos dino: motines, mortes, decapitados, fugas, droga... Lei de ninguén. E aínda podemos falar de reinserción? Con que sexan máis humanas é suficiente; non pidas máis. Cada vez que entramos os capeláns, a nosa vida está en perigo. Pero o facemos, porque alguén ten que levar a Cristo e nós comprometémonos a iso a forza de voto, polo menos, aínda que non nos deixan facer moito, imos.
É o seu amor, sen dúbida, a causa da nosa liberación. Misericordia é unha palabra rica que significa ter un corazón co pobre, co necesitado, co cativo de hoxe. María, neste contexto, suxíreme unha mirada ao Evanxeo, a descubrir a Cristo no rostro de cada irmán cativo (Mateo 25, 31-41).
Eu véxoo en cada mozo necesitado de transcendencia, de respostas, de amor redentor. Cando vou ás prisións, non vou porque me dean mágoa, senón porque me chaman ao amor. Así o entendeu San Pedro Nolasco en 1203. Visita e redención é compartir o cativerio, é comunicar o amor de Deus e iso é romper cadeas.
Á hora de compor, que elementos marcan a diferenza, se a hai, con outros compositores de rap máis convencionais? - O meu rap, se o podo chamar así, é un vehículo de expresión que busca propor no mundo novo unha mensaxe de liberdade. Creo que é unha diferenza abismal. Os compositores de rap convencional, como os chamas, non buscan iso. Buscan vender, están no mercado ao servizo dun sistema de antivalores que ofrece camiños falsos de felicidade. Só hai que deterse nos vídeo clips para que che quede claro. Non é cousa miña, é do que eles falan. Eu falo de Deus, do que fixo comigo na miña vida, na miña historia, e pásoma ben dando a coñecer un Cristo rapero.
-Pódese facer un bo rap sen alterar demasiado as neuronas dos mozos? - Hai moitas formas de facer rap, pódese combinar con todo. Así o fago eu, diferente, alegre, con clase, como ten que ser. O rap cristián é para pasarllo ben, para escoitar, para bailar, para rirse un pouco e para estar con Deus, que é o mais importante. Deus e mocidade son sinónimos de felicidade.
Que reacción adoita provocar a túa música e a túa mensaxe, se o comparamos cun concerto máis "heavy"? A reacción dos mozos é que comigo lla pasan superbien. Os mozos de Sigüenza, no Multifestival David de 2002, pódencho dicir. Non teñen nada que envexar. Eu teño heavy-rap e saltan, brincan, gritan; é fenomenal, como din eles.
- Coa experiencia acumulada e dados os tempos que corren, consideras que a túa elección de enviar unha mensaxe evanxelizadora a través do rap é ir ao contraxeito? Contracorriente non, desde o punto de vista de que estamos innovando e creando un xénero inexistente no mundo cristián e sobre todo católico: "rap-cristián". É actualizar o evanxeo. O Papa XOÁN PAULO II pedíunolo a todos os cristiáns do mundo cando dixo: "nova evangelización, nova nos seus métodos, no seu ardor, nas súas expresións" (Haití 1983). Agora, se así fóra, que o meu rap sexa catalogado como ir contracorriente, eu opino que iso non quere dicir que sexa malo, que sempre que fas algo novo é ir contracorriente. Iso non é malo, iso é bo. Os salmóns van toda a vida contracorriente e iso suponlles a preservación da especie. Alguén o ten que facer, a vida dos santos fala diso, eles fixérono e alí esta a súa obra.
- Que futuro ten a música de inspiración católica, a ambos os dous lados do Atlántico, nunha sociedade na que a transgresión, o culto ao corpo, a competitividade e o ´´divos diñeiro´´ exercen unha influencia importantísima sobre os mozos? - É un vento fresco que sopra para animar, devolver a fe e consolidar a esperanza. Os mozos queren respostas. A música de inspiración católica, como a chamas, é unha resposta xenerosa ao don da Palabra, que desexa alcanzar a todo home que queira atopar un oasis no deserto desta vida sen sentido, dentro desta "cultura de morte", di XOÁN PAULO II na Evangelium Vitae.
- Na túa opinión, que elementos tenden a esclavizar máis á mocidade? - Creo que é esa falsidade oculta que somete as vontades débiles da mocidade de hoxe. Mira os vídeos de rap e darasme a razón. Unha idolatría ao diñeiro, á droga, ás mulleres, ás armas de fogo, roubar, golpear e matar... En fin, pero ese é o teu mundo e tes que achegar algo diferente que valla a pena. A música é unha canle. Eles úsano e eu tamén; o meu non é competir, senón ofrecer unha proposta nova, unha iniciativa de liberación.
- Que significa para ti a liberación? - É un proceso. A nosa vida é un camiño cara á liberdade dos fillos de Deus. Sempre se sementa neste campo a base de conquistas, de avances, de logros e sobre todo de non desanimarse. O pobo de Israel foi libre non cando cruzou o mar, senón desde que oíu unha voz que lle dixo VEN e lanzouse.
- Que pensas da Nova Evangelización proposta polo Papa? - É a base na que se apoia o noso traballo en Producións da Raíz, no Multifestival David en moitas partes do mundo, no meu caso (en Guatemala) e non poucas iniciativas que xorden de evangelizar a través da música e doutros campos nos que a Igrexa outrora foi pioneira e agora necesita novo empuxe. Fóra de propostas, para a miña o Papa XOÁN PAULO II é a miña inspiración; é máis, debo a miña vocación á súa presenza na Igrexa, entre outras.
-Incluirías ao rap na súa innovadora proposición? - Pois claro. Sen dubidalo, é o que fago.
- Que posibilidades ten o cristianismo de adaptarse aos novos tempos? - Falando de posibilidades: se as ten, ten que aproveitalas; se non as ten, hai que buscalas. Ou camiña cos tempos (actualización / o "agiornamiento" de XOÁN XXIII / Concilio Vaticano II) ou queda no tempo (peza de museo). Vivir ou morrer. -
E-Cristians e outras asociacións de Barcelona redactaron un documento chamado Pacto pola Vida e a Dignidade. Entre outras propostas, inclúe a de levar a cabo unha auténtica reinserción nas prisións. Ata que punto a prisión cobre unha función de reinserción? Que situación estase vivindo en Latinoamérica, segundo a túa perspectiva, con respecto a este tema? Moita pregunta. O que mellor cha pode responder é o P. José Sesma León, un mercedario que dedicou toda a súa vida a ese aspecto, como director do Secretariado Nacional de Pastoral Penal. Eu humildemente dígoche: ben pola proposta, o meu tamén o é. En Latinoamérica é outro rolo. Ser preso, caer no cárcere, é toda unha desgraza comparable con entrar no inferno. O cárcere é o lado escuro da inxustiza imperante. Os últimos acontecementos dino: motines, mortes, decapitados, fugas, droga... Lei de ninguén. E aínda podemos falar de reinserción? Con que sexan máis humanas é suficiente; non pidas máis. Cada vez que entramos os capeláns, a nosa vida está en perigo. Pero o facemos, porque alguén ten que levar a Cristo e nós comprometémonos a iso a forza de voto, polo menos, aínda que non nos deixan facer moito, imos.
